برای زیبا دیدن، نیازی نیست تمام زیبایی ها یک جا جمع شوند...

دوست دارم پاهایم، خارهای لب ساحل را هم تجربه کند، دریای وحشی را ببیند

با نسیم بازی کنم، موج را معنا کنم، شبی را در بیابان صبح کنم با آتشی روشن

و یک غزل از دیوان حافظ ...

موهایم را به باد بسپارم تا عشق بازی طبیعت را کامل کنم ...

شب ها، ستاره ها را شمردن و به ماه خیره شدن، زیر باران رقصیدن و دعا کردن...

گرمای خورشید را حس کردن و تن به خطر سپردن ...

رد چشمه ای را گرفتن تا به دریا رسیدن...

در موج گم شدن، آنقدر رفتن که هیچکس، حتی سایه ای از تو نیابد ...

لذت یک دشت بزرگ با یک بادبادک در دست و فریاد شادی سر دادن ...

دوست دارم با طبیعت یکی شوم،

آنگاه که با طبیعت یگانه شوی، جز حقیقت نخواهی یافت ...

به چه می خندی تو؟

به مفهوم غم انگیز جدایی؟

به چه چیز ؟

به شکست دل من یا به پیروزی خویش ؟

به چه می خندی تو؟

به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟

یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه می خندی تو؟

به دل ساده من می خندی که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟

خنده دار است بخند...

تو از طلوع بهاری من از غروب زمستان

من از فراق وجدایی تو از رسیدن یاران

تو از ترنم صبحی من از کدورت شب ها

تو بی کران و صبوری منم چو جوی شتابان

تو اسمونی وابری من از عمیق زمینم

تو لاله ای ز بهشتی منم چو خار بیابان

تو از لطا فت شعری من از خشونت خط ها

تو استوار و رفیعی منم چو کلبه ی ویران

تو لحظه ای تو عبوری منم سکوت و تباهی

تو اشکی وتو عزیزی منم چو قطره باران

قسم به روز جدایی به حق صبح و رهایی

خدا کند که بیایی به محفل یاران

ئه مجاره یان هه رگیز ناڵێم  

خۆشم ده وێی

ئازیزه دڵ خه مینه كه م

دڵنیا به هه رگیز ناڵێم

بۆ تۆ ئه ژیم

گه ر بست به بستی رێگاشم لێ مین رێژ كه ن

گه ر ئاسمان و هه موو تابۆكانیشی

بێنه تكام

نامێنمه وه

ئه ڕۆم له لات

نایێمه وه به ره م كێڵگه ی تاسه و ئه وین

به ره و مه زرای پڕ له درۆ

نانا ئازیز

له شاری تۆ و له خێڵی من

ژن و حه یا، پیاو و شه ره ف

دووریان خستووین له هێڵی یه ك

دڵنیاشم فێریان كردووی

ناگه ن به یه ك دوو هێڵی هاوته ریب و رێك

هۆ باڵنده ی خه یاڵی پێكه وه نه بوون

خۆشه ویستی

مانای به رزی ئازادیه و

دونیای ئێمه ش، دونیای كۆیله و سه ربڕاوان

چاوه ڕوانی مه رگی هه تاو

هه توانه كه م

فریو ناده م دڵی ته نگم

خۆشه ویستی

ئه وین

ئاوات

ئازادی و

رێبواری شه كه ت

هه تیو كه وتوون

ئه بێ بڕۆم

مه ڵێ: مه ڕۆ و چاوه ڕوان به

هیواكانم هه تیو كه وتوون

ئه بێ بڕۆم

 

قبل از این که بخواهی در مورد من و زندگی من قضاوت کنی کفشهای من را بپوش و در راه من قدم بزن
از خیابانها، کوهها و دشت هایی گذر کن که من کردم

اشکهایی را بریز که من ریختم
دردها و خوشیهای من را تجربه کن
سالهایی را بگذران که من گذراندم
روی سنگهایی بلغز که من لغزیدم
دوباره و دوباره برپاخیز و مجدداً در همان راه سخت قدم بزن
… همانطور که من انجام دادم
بعد ، آن زمان می توانی در مورد من قضاوت کنی

 

دیروز میگفتم :

مشقهایم را خط بزن … مرا مزن

روی تخته خط بکش … گوشم را مکش

مهر را در دلم جاری بکن … جریمه مکن

هر چه تکلیف میخواهی بگیر … امتحان سخت مگیر

اما کنون ..

مرا بزن … گوشم را بکش .. جریمه بکن .. امتحان سخت بگیر

مرا یک لحظه به دوران خوب مدرسه باز گردان

روز معلم رو به همه معلم هاي عزيز تبريك ميگم

ئه وا شه و هات بو دلي من         بو دله كه ي به كولي من

بو جه سه كه ي سووتاوي من     بو گرياني تاوتاو ي من

بو فرميسكي  خوينيني من           بو ها وا ري ناليني من

بو په ژاوه و خه فه تي من          بو ئه ندامي شه كه تي من

شه وي سووتام تا تاريگه ور       ئه مرواني يه ئاسمان وهه ور

ئه سرم ئه رژايه سه رگونام         نه مزاني من چي بوو گونام

كه وا ئه سووتيم وئه گريم           ته نيا وبي كه س وه ها ئه ژيم

له پر په پووله يي جووان           هاته لام وكه وته دووان

داواي رووناكيمي ليكرد              بزا به روونيم چي بگرد

بال و په ري خوي پي سووتان     ئه ندامي جوانكيله ي رووتان

به جاري خوي به من ناسان        سوزيكي له دلم  هه لسان

كاتي كه ئه و راميگه يان            منيش سووتام تا ده م بيان

من سرم توی کار خودم بود    بعد یه روز یه نفرو دیدم    اون این شکلی بود    من یه کادو مثل این بهش دادم    وقتی اون کادومو قبول کرد من اینجوری شدم    ما تقریبا همه شبها با هم گفت و گو میکردیم    وقتی همکارام من و اونو توی اداره دیدن اینجوری نگاه میکردن    و منم اینجوری بهشون جواب میدادم    اما روز ولنتاین اون یه گل رز مثل این داد به یه نفر دیگه    و من اینجوری بودم    بعدش اینجوری شدم      احساس من اینجوری بود    بعد اینجوری شدم    بله....آخرش به این حال و روز افتادم    پدر عاشقی بسوزه